ora ono jalmo kang ngerti sopo sejatining diri
segoro kang ombo tanpo pucuk tanpo bongkot, anane amung banyu kang mbiak mobah
biru sak tekaning padang...ireng sak tekaning peteng.
solah bowo amung dadi pangoco ajining diri kang moho minulyo
ananging bumi kang kapidek deneng sikil, tansah biso dadi panguripan.
laku hurip kang sejati tansah disiriki deneng poro durjono
sopo ingsun... utawa ingsun kalebat ing tembung durjono...sebatan pangeran kang adiluhung ora biso ndadekake sun meruhi hurip kang sejati.
amung ati kang suci biso nuntuni laku supoyo biso meruhi...yoiku kang kasebat guru jati